العلامة المجلسي (مترجم :عطاردى)
162
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى)
محزون است ، خداوند را دوست مىدارد و در راه او جهاد مىكند . او همواره دنبال رضاى پروردگار است ، خود براى خودش انتقام نمىگيرد و براى دشمنى با خداوند با ديگران دوستى و ارتباط برقرار نمىكند ، با فقيران همنشين است ، و با راستگويان راستگو مىباشد ، پشتيبان اهل حق است و از غريبان دلجوئى مىكند ، پدر يتيمان و شوهر بيوه زنان مىباشد . با مستمندان دوست و رفيق است و در هر پيش آمد ناگوارى اميد همه مىباشد ، در سختيها به داد مردم مىرسد ، خوش برخورد مىباشد و چهره در هم نمىكشد . او در كارهاى مردم جستجو نمىكند ، در كارى كه پيش گيرد محكم و استوار است ، خشم خود را فرو مىبرد و همواره در حال تبسم مىباشد ، نظرش در امور بسيار دقيق است و احتياط را هرگز از دست نمىدهد ، بخل ندارد اگر كسى با وى بخل كند صبر را پيشه خود مىكند . خود را از مشتهيات باز مىدارد و با شرم و حيا رفت و آمد مىكند ، قناعت دارد و از اين رو از همه بىنياز است ، شرمش از شهوتش فراتر مىباشد ، و دوستى او از حسدش بالا هست گذشت او از كينهاش والاتر است و بدون حق هرگز سخن نمىگويد . در پوشيدن لباس هميشه رعايت اقتصاد را مىكند ، و با تواضع راه مىرود ، در برابر خدايش خاشع و سربزير است و از وى در هر حال راضى مىباشد ، نيت او خالص و در اعمالش فريب و نيرنگ و غش و خيانت نيست ، به همه جا با نظر عبرت نگاه مىكند و براى انديشه سكوت مىنمايد . سخنانش همه از روى حكمت است ، او مردم را به نيكيها اندرز مىدهد ، و بذل و بخشش دارد ، و با همگان برادر مىباشد ، در آشكارا و نهان مردم را نصيحت مىكند ، برادران خود را ترك نمىكند و از آنان غيبت نمىنمايد ، و آنان را فريب نمىدهد . بر آنچه از دستش رفته دريغ نمىخورد ، هر چه به او برسد محزونش نمىكند ،